दिल्ली-उच्चन्यायालयः आक्रमण-प्रकरणे आई. पी. सी. इत्यस्य धारा 307 इत्यस्य दोषसिद्धिं समर्थयति।

देहली-उच्चन्यायालयः आई. पी. सी. इत्यस्य धारा 307 इत्यस्य अन्तर्गतं आक्रमणसम्बद्धस्य आपराधिक-प्रकरणस्य विषये <ऐ. डी. 1>. <ऐ. डी. 2> इत्यस्मिन् निर्णयम् अददात्, यत् हत्याप्रयत्नस्य निर्धारणे उद्देश्यस्य महत्त्वं उद्घाटयति। नागरिकानां कृते एतत् महत्त्वपूर्णम् अस्ति यतः एतत् आक्रमण-उद्देश्य-सम्बद्धानां आपराधिक-दण्डानां विधिमानान् स्पष्टयति।

अयं निर्णयः अपीलीयस्य (वीर् पाल्) विषये अस्ति, यः राजिन्दर्-कुमारस्य व्रणात् कृतस्य आक्रमणस्य कृते आई. पी. सी. इत्यस्य धारा 307 इत्यस्य अन्तर्गतं दोषसिद्धः आसीत्, तथा च भारतीय-दण्ड-संहितायाः धारा 307 इत्यस्य उपयोक्तव्या विधि-व्यवस्थायाः विषये अस्ति।

• दिल्ली-उच्चन्यायालयः राजिन्दरकुमारस्य व्रणानां कृते ऐ. पि. सि. इत्यस्य धारा 307 इत्यस्य अन्तर्गतं दोषसिद्धिं समर्थयत्।
• न्यायालयः सर्वोच्चन्यायालयस्य उदाहरणान् उद्धृतवान् यत् आई. पी. सी. इत्यस्य धारा 307 इत्यस्य कृते, मृत्युं जनयितुं वा ज्ञानस्य वा उद्देशः आवश्यकः अस्ति, न तु वास्तविकं क्षतिः।
• न्यायालयः अवदत् यत् प्रयुक्तस्य शस्त्रस्य स्वरूपं (रापि), उपयोगस्य रीतिः, शरीरस्य लक्ष्यीकृतः भागः (कंठतः छातीपर्यन्तं) च आशयनिर्धारणे कारकाः आसन् इति।
• न्यायालयः अपीलीयस्य तर्कं निराकृतवान् यत् एषा घटना क्षणस्य आरम्भे पूर्व-ध्यानं विना अभवत् इति, यत् प्रयुज्यते शस्त्रम्, क्षतेः स्वरूपं इत्यादीनि परिस्थितयः अभिप्रायाः अनुमन्यन्ते इति अवदत्।
• न्यायालयः सर्वोच्चन्यायालयस्य निर्णयान् उद्धृतवान् यत् आई. पी. सी. इत्यस्य धारा 307 इत्यस्य दोषसिद्धेः कृते आघातः आवश्यकः नास्ति इति, यतः अस्य कृत्यस्य उद्देश्यस्य उपरि ध्यानं भवति इति।

प्रलेखात् ए. ऐ. इत्यनेन लिखितं, तस्य विरुद्धं परीक्षितं च। अधः मूलम् आधिकारिकम् अस्ति।

मूललेखः