सर्वोच्चन्यायालयः बालसाक्षिणां साक्ष्यस्य दोषान् उद्धृत्य हत्यायाः दोषसिद्धिं निराकृतवान्।

मुख्यः विषयः अस्ति यत् प्राथमिकरूपेण बालसाक्षिनः साक्ष्यस्य आधारेण विचारणन्यायालयस्य दोषमुक्तिं प्रतिवर्तयितुं उच्चन्यायालयः न्यायोचितः वा इति।

कः चिन्तितः अस्ति? अपीलकर्ताः रविकुमार् सिङ्घ् मल्होत्रा; प्रतिवादीः मध्यप्रदेशराज्यम्; न्यायपीठः न्यायमूर्तिः अगस्टीन् जार्ज् मासिह्।

न्यायालयः किं निर्णयम् अकरोत्?

• न्यायालयः मध्यप्रदेशस्य उच्चन्यायालयस्य निर्णयं आदेशं च निराकृतवान्।
• उच्चन्यायालयः दोषमुक्ते हस्तक्षेपस्य सीमाम् पूरयितुं असफलः अभवत् इति न्यायालयः अभिनिर्णीतवान्, यतः विचारणन्यायालयस्य मतः युक्तियुक्तः आसीत्।
• न्यायालयः बालसाक्षिनः (पि. डब्ल्यू.-28) साक्ष्यं वैरुद्ध्यैः, शिक्षणस्य आरोपेभ्यः, प्रमाणस्य अभावेभ्यः च अविश्वसनीयम् इति ज्ञातवान्।
• न्यायालयेन निर्णयः दत्तः यत्, दुर्बल-प्राथमिक-साक्ष्यात् पृथक् दृष्ट्वा, अपीलकर्तुः आचरणं (पलायनम्/स्पष्टीकरणम्) युक्तियुक्त-सन्देहात् परितः अपराधं न स्थापयति इति।

अपि च दस्तावेजे।

• अयं निर्णयः'अप्रमाणितः'इति अङ्कितः अस्ति।
• न्यायालयः'निर्दोषतायाः द्विगुण-अनुमानम्'इति सिद्धान्तं, दोषमुक्तेः विरुद्धं अपीलेषु अभियुक्तस्य पक्षे प्रयुज्यत।
• न्यायालयः अवदत् यत् घटनायाः समये बालसाक्षिनः 4.5 वर्षाणि आसन् तथा च 4 वर्षाणाम् अनन्तरं साक्ष्यं अभिलेखितम्।
• न्यायालयः चिकित्सा-साक्ष्यं उद्धृतवान् यत् बालकस्य श्वासरोधस्य, आम्लीय-दहनस्य च दावां मिथ्यारूपेण प्रतिपादयत्।