ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନ୍ଯ଼ାଯ଼ାଳଯ଼ଃ ଧାରା 14 (1) ଅନୁଯାଯ଼ୀ ବିନା ବିଭାଜନରେ ବିଧବାଙ୍କ ସୀମିତ ସ୍ୱାର୍ଥ ନିରପେକ୍ଷ ହୋଇଯାଏ

ଏହି ମାମଲା ହିନ୍ଦୁ ଉତ୍ତରାଧିକାର ଅଧିନିଯ଼ମ, 1956 ଅନୁଯାଯ଼ୀ ସମ୍ପତ୍ତି ଅଧିକାରକୁ ନେଇ ଏକ ବିବାଦ ସହିତ ଜଡିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଆବେଦନକାରୀମାନେ (ଗଣପତିଙ୍କ ଆଇନଗତ ପ୍ରତିନିଧି) ହାଇକୋର୍ଟଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଚ୍ଯ଼ାଲେଞ୍ଜ କରନ୍ତି ଯେ ସମ୍ପତ୍ତି ଉପରେ ଜଣେ ବିଧବାଙ୍କ ସୀମିତ ସ୍ୱାର୍ଥ ଅଧିନିଯ଼ମ, 1956 ର ଧାରା 14 (1) ଅନୁଯାଯ଼ୀ ନିରପେକ୍ଷ ହୋଇଗଲା, ବିନା ବିଭାଜନର ଆବଶ୍ଯ଼କତା।

ଆବେଦନକାରୀଃ ଗଣପତି (ମୃତ) ତାଙ୍କ ଏଲ. ଆର. ଏସ. ଦ୍ୱାରା; ଉତ୍ତରଦାତାମାନେଃ ପ୍ରଭାକର ଏବଂ ଅନ୍ଯ଼ମାନେ (ପ୍ରତିବାଦୀ ନମ୍ବର 3, ଟାଟାପ୍ପା ବାବୁରାଓ ବୁରାଶୀଙ୍କ ସମେତ); ଖଣ୍ଡପୀଠଃ ଏସ୍. ଭି. ଏନ୍. ଭଟ୍ଟି, ଜେ.

• କୋର୍ଟ କହିଛନ୍ତି ଯେ ହିନ୍ଦୁ ମହିଳା ସମ୍ପତ୍ତି ଅଧିକାର ଅଧିନିଯ଼ମ, 1937 ର ଧାରା 3 (2) ଅନୁଯାଯ଼ୀ ଜଣେ ବିଧବାଙ୍କ ସୀମିତ ସ୍ୱାର୍ଥ ହିନ୍ଦୁ ଉତ୍ତରାଧିକାର ଅଧିନିଯ଼ମ, 1956 ର ଧାରା 14 (1) ଅନୁଯାଯ଼ୀ ବିନା ବିଭାଜନର ଆବଶ୍ଯ଼କତା ବିନା ନିରପେକ୍ଷ ହୋଇଯାଏ।
• ହାଇକୋର୍ଟଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ରଦ୍ଦ କରିଦିଆଯାଇଥିଲା କାରଣ ଏହା ବିଚାର କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲା ଯେ ଧାରା 14 (1) ଅନୁଯାଯ଼ୀ କାଶୀବାଇଙ୍କ ଅଧିକାର ନିରଙ୍କୁଶ ହୋଇଗଲା |
• କୋର୍ଟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି ଯେ ଜଣେ ବିଧବାଙ୍କ ଭରଣପୋଷଣର ଅଧିକାର ଏକ ପୂର୍ବ-ବିଦ୍ଯ଼ମାନ ଆଇନଗତ ଅଧିକାର, ଏବଂ ଧାରା 14 (1) ଅନୁଯାଯ଼ୀ ତାଙ୍କର ସୀମିତ ସୁଧ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଲିକାନାରେ ପରିଣତ ହୁଏ |
• ବିଧବାଙ୍କ ସ୍ୱାର୍ଥ ନିରପେକ୍ଷ ହେବା ପାଇଁ ମୌଖିକ ବିଭାଜନ ଆବଶ୍ଯ଼କ ବୋଲି କୋର୍ଟ ଏହି ଯୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରତ୍ଯ଼ାଖ୍ଯ଼ାନ କରିଥିଲେ।

ଏ. ଆଇ. ଦ୍ୱାରା ଡକ୍ଯ଼ୁମେଣ୍ଟରୁ ଲେଖାଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଞ୍ଚ କରାଯାଇଛି। ନିମ୍ନରେ ମୂଳଟି ପ୍ରାମାଣିକ ଅଟେ।

ମୂଳ ଦସ୍ତାବିଜ