ବିନା ବିଭାଜନରେ ବିଧବାଙ୍କ ସୀମିତ ସ୍ୱାର୍ଥ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣଃ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ

ଏହି ମାମଲା କର୍ଣ୍ଣାଟକରେ ଘର ସମ୍ପତ୍ତିର ମାଲିକାନାକୁ ନେଇ ଏକ ବିବାଦ ସହିତ ଜଡିତ, ବିଶେଷ କରି ଜଣେ ବିଧବା (କାଶୀବାଇ) ହିନ୍ଦୁ ଉତ୍ତରାଧିକାର ଅଧିନିଯ଼ମ, 1956 ର ଧାରା 14 (1) ଅନୁଯାଯ଼ୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଲିକାନା ହାସଲ କରିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ, ଏକ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ବିଭାଜନ ବିନା, ଯାହା ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ବୈଧ କରେ ଏବଂ ସମ୍ପତ୍ତିର ପରବର୍ତ୍ତୀ ବିକ୍ରଯ଼ |

କାହାକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତିତ ଅଛନ୍ତିଃ ଆବେଦନକାରୀଃ ଗଣପତି (ବାଦୀ) ଙ୍କ ଆଇନଗତ ପ୍ରତିନିଧି; ଉତ୍ତରଦାତାଃ ପ୍ରଭାକର ଏବଂ ଅନ୍ଯ଼ମାନେ (ପ୍ରତିବାଦୀ ନମ୍ବର 1, ପ୍ରତିବାଦୀ ନମ୍ବର 2, ଏବଂ ପ୍ରତିବାଦୀ ନମ୍ବର 3/ତୃତୀଯ଼ ପକ୍ଷ କ୍ରେତାଙ୍କ ସମେତ); ଖଣ୍ଡପୀଠଃ ଜଷ୍ଟିସ୍ ଏସ୍. ଭି. ଏନ୍. ଭଟ୍ଟି।

କ "ଣ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ କୋର୍ଟ

• ଅଦାଲତ କହିଛନ୍ତି ଯେ ହିନ୍ଦୁ ମହିଳା ସମ୍ପତ୍ତି ଅଧିକାର ଅଧିନିଯ଼ମ, 1937 ର ଧାରା 3 (2) ଅନୁଯାଯ଼ୀ ଜଣେ ହିନ୍ଦୁ ବିଧବାଙ୍କ ସୀମିତ ସ୍ୱାର୍ଥ ହିନ୍ଦୁ ଉତ୍ତରାଧିକାର ଅଧିନିଯ଼ମ, 1956 ର ଧାରା 14 (1) ଅନୁଯାଯ଼ୀ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାରରେ ପରିଣତ ହୁଏ |
• ଅଦାଲତ କହିଥିଲେ ଯେ ବିଧବାଙ୍କ ଅଧିକାରକୁ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାରରେ ରୂପାନ୍ତରିତ କରିବା ମୌଖିକ ବିଭାଜନ ପ୍ରମାଣିତ ହେବାର ତଥ୍ଯ଼ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ନୁହେଁ।
• ନ୍ଯ଼ାଯ଼ାଳଯ଼ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ ଯେ ଅଧିନିଯ଼ମ, 1956ର ଧାରା 14 (1) ଅଧିନିଯ଼ମ, 1937ର ଧାରା 3 (2) ଦ୍ୱାରା ଲାଗୁ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରତିବନ୍ଧକଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରଭାବକୁ ହଟାଇ ଦେଇଥାଏ।

ଦସ୍ତାବିଜରେ ମଧ୍ଯ଼

• ଏହି ରାଯ଼କୁ'ଅପ୍ରତ୍ଯ଼ାଶିତ "ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।
• ଜଣେ ବିଧବାଙ୍କ ଭରଣପୋଷଣର ଅଧିକାର ଏକ ପୂର୍ବ-ବିଦ୍ଯ଼ମାନ ଆଇନଗତ ଅଧିକାର ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଲିକାନାକୁ ରୂପାନ୍ତରିତ କରେ, ଏହି ମତକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ପାଇଁ ଅଦାଲତ ଭି. ତୁଲାସାମ୍ମା ଏବଂ ଅନ୍ଯ଼ାନ୍ଯ଼ ବନାମ ସେଶା ରେଡ୍ଡୀ ପରି ଉଦାହରଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିଲେ।