ଅଦାଲତଗୁଡ଼ିକ ନ୍ଯ଼ାଯ଼ାଳଯ଼ ଏବଂ ନିଯ଼ାମକ
କ୍ଷତି ପ୍ରମାଣ ନକରି ବିକ୍ରେତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅର୍ଥ ସଞ୍ଚଯ଼ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ହାଇକୋର୍ଟଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ
ଏହା ହେଉଛି ଦିଲ୍ଲୀ ଉଚ୍ଚ ନ୍ଯ଼ାଯ଼ାଳଯ଼ର ଏକ ରାଯ଼ (ଆର୍. ଏଫ୍. ଏ. ନଂ. <ଆଇ. ଡି. 1>) ଯାହା ଏକ ନିମ୍ନ ନ୍ଯ଼ାଯ଼ାଳଯ଼ର ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଓଲଟା କରିଦେଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଜଣେ ସମ୍ପତ୍ତି ବିକ୍ରେତାଙ୍କୁ ବିକ୍ରଯ଼ ରାଜିନାମା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଥିବା ଜଣେ କ୍ରେତାଙ୍କ ଠାରୁ 7 ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ରୀମ ଦେଯ଼ ଜବତ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଛି।
ଏହା ନାଗରିକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ ଭାରତୀଯ଼ ଚୁକ୍ତି ଅଧିନିଯ଼ମର ଧାରା 74 ଅନୁଯାଯ଼ୀ, ଜଣେ ବିକ୍ରେତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ଟଙ୍କା ରଖିପାରିବେ ନାହିଁ ଯେ ପର୍ଯ୍ଯ଼ନ୍ତ ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦାବି କରନ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କାରଣରୁ ହୋଇଥିବା ପ୍ରକୃତ କ୍ଷତି ପ୍ରମାଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
କାହାକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତିତ ଅଛନ୍ତିଃ ଏହି ରାଯ଼ ସୁଧୀର ରାୱଲ (ଆବେଦନକାରୀ/ପ୍ରସ୍ତାବିତ କ୍ରେତା), ସତୀଶ ବାତ୍ରା (ଉତ୍ତରଦାତା/ପ୍ରସ୍ତାବିତ ବିକ୍ରେତା), ଏବଂ ଦିଲ୍ଲୀ ଉଚ୍ଚ ନ୍ଯ଼ାଯ଼ାଳଯ଼ଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଯୁଜ୍ଯ଼। ଏହା ସମ୍ପତ୍ତି ବିକ୍ରଯ଼ ରାଜିନାମା ସହିତ ଜଡ଼ିତ ପକ୍ଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଯୁଜ୍ଯ଼ ଯେଉଁଠାରେ ଆନ୍ତରିକ ଅର୍ଥ କିମ୍ବା ଅଗ୍ରୀମ ଦେଯ଼ କରାଯାଇଥାଏ ଏବଂ ପରେ ଚୁକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କାରଣରୁ ବିବାଦୀଯ଼ ହୋଇଥାଏ।
କ "ଣ କହୁଛି ଦସ୍ତାବିଜ
- 7 ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଆଦାଯ଼ ପାଇଁ କ୍ରେତାଙ୍କ ମକଦ୍ଦମା ଖାରଜ କରିଥିବା ଟ୍ରାଏଲ କୋର୍ଟଙ୍କ ରାଯ଼କୁ ହାଇକୋର୍ଟ ଖାରଜ କରିଦେଇଥିଲେ।
- କୋର୍ଟ କହିଛନ୍ତି ଯେ ବିକ୍ରେତା କେବଳ ଏକ ନାମମାତ୍ର ରାଶି ଜବତ କରିବାକୁ ହକଦାର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ରୀମ ନୁହେଁ, କାରଣ ବିକ୍ରେତା ଆବେଦନ କରିବାରେ ଏବଂ ପ୍ରମାଣ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲେ ଯେ କ୍ରେତାଙ୍କ ଉଲ୍ଲଂଘନ ହେତୁ ସେମାନେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ଷତି ସହିଛନ୍ତି।
- କୋର୍ଟ ପ୍ରତିବାଦୀ/ବିକ୍ରେତାଙ୍କୁ ଆବେଦନକାରୀ/କ୍ରେତାଙ୍କୁ ଟଙ୍କା <ଆଇ. ଡି. 1> ଫେରସ୍ତ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯାହା ବିକ୍ରେତାଙ୍କୁ କେବଳ 50,000 ଟଙ୍କା ଜବତ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇଥାଏ।
- କୋର୍ଟ ଆବେଦନକାରୀଙ୍କୁ 29.11.2005 ରୁ ପଇଠ ତାରିଖ ପର୍ଯ୍ଯ଼ନ୍ତ ବାର୍ଷିକ 12 ପ୍ରତିଶତ (ସରଳ) ସୁଧ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ।
- କୋର୍ଟ ଫତେହ ଚାନ୍ଦ ବନାମ ବାଲକିଶନ ଦାସ (1964) ମାମଲାରେ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରି କହିଛନ୍ତି ଯେ ଭାରତୀଯ଼ ଚୁକ୍ତି ଆଇନର ଧାରା 74 କ୍ଷତିପୂରଣକୁ ଯୁକ୍ତିସଙ୍ଗତ ପରିମାଣର ସୀମିତ କରେ ଏବଂ ନାମମାତ୍ର ରାଶିଠାରୁ ଅଧିକ ଜବତ ପାଇଁ କ୍ଷତିର ପ୍ରମାଣ ଆବଶ୍ଯ଼କ କରେ |
ଦସ୍ତାବିଜରେ ମଧ୍ଯ଼
- ଅଦାଲତ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ ଯେ ଉତ୍ତରଦାଯ଼ୀଙ୍କ ଓକିଲ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ ଯେ ବିକ୍ରେତା ନା ଆବେଦନ କରିଥିଲେ ନା ପ୍ରମାଣ କରିଥିଲେ ଯେ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କାରଣରୁ ସେମାନଙ୍କର କ୍ଷତି ହୋଇଛି।
- ଅଦାଲତ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରିଥିଲେ ଯେ କୌଣସି ଦାବି (ଯେପରିକି କ୍ଷତି) ପାଇଁ ପ୍ରମାଣକୁ ବିଚାର କରାଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ ଯଦି ଏହାକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବରେ ଆବେଦନ କରାଯାଇନାହିଁ ଏବଂ ଲାଭ ଚାହୁଁଥିବା ପକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇ ନାହିଁ।
- ବିକ୍ରି କରିବା ପାଇଁ ମୂଳ ରାଜିନାମା ନୂଆଦିଲ୍ଲୀର ପଞ୍ଜାବୀ ବାଗରେ ଥିବା ଏକ ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ 29.11.2005 ତାରିଖ ଥିଲା, ଯାହାର ମୋଟ ମୂଲ୍ଯ଼ ଥିଲା 70 ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା।
ଏହା କିପରି ଲେଖାଯାଇଥିଲା?
ଆମ ନିଜ କମ୍ପ୍ଯ଼ୁଟରରେ ଚାଲୁଥିବା ଏକ ଆର୍ଟିଫିସିଆଲ ଇଣ୍ଟେଲିଜେନ୍ସ ମଡେଲ୍ ସରକାରୀ ଦସ୍ତାବିଜକୁ ପଢ଼ି ଏହି ସାରାଂଶ ଲେଖିଥିଲା। କେହି ଏହାକୁ ଯାଞ୍ଚ କରିନାହାନ୍ତି।
 ପରିସଂଖ୍ଯ଼ାନ ଯାଞ୍ଚ କରାଯାଇଛି। ଏହି ସାରାଂଶରେ ଥିବା ପ୍ରତ୍ଯ଼େକ ସଂଖ୍ଯ଼ା ଏକ ସ୍ୱଯ଼ଂକ୍ରିଯ଼ ଚେକ୍ ଦ୍ୱାରା ଡକ୍ଯ଼ୁମେଣ୍ଟରେ ମିଳିଥିଲା |
ସେହି ଚେକ୍ ତୁଳନା କରେ ସଂଖ୍ଯ଼ା କେବଳ। ଏହା ନିଶ୍ଚିତ କରିପାରିବ ନାହିଁ ଯେ ଡକ୍ଯ଼ୁମେଣ୍ଟ ଯାହା କହୁଛି ତାହା ଶବ୍ଦରେ କୁହାଯାଇଛି-ତେଣୁ ମୂଳ ଡକ୍ଯ଼ୁମେଣ୍ଟ ସର୍ବଦା କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ |
ଏହି ପୃଷ୍ଠାଟି ମେସିନ୍ ଦ୍ୱାରା ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଥିଲା; ଇଂରାଜୀ ପାଠ୍ଯ଼ ଏବଂ ମୂଳ ଡକ୍ଯ଼ୁମେଣ୍ଟଟି ଅଧିକୃତ |
ମୂଳ ଦସ୍ତାବିଜ
ପ୍ରେସ୍ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ସରକାରୀ ଦସ୍ତାବିଜ
ସରକାରୀ ଦସ୍ତାବିଜ · ରେଫ. ଏଏଫ19ବାଫ47ଡିଡି942ଏଫ5
ଏଠାରେ ପଢ଼ନ୍ତୁ
ଆଲୋଚନା
ଏହି ଦସ୍ତାବିଜ ବିଷଯ଼ରେ ଏପର୍ଯ୍ଯ଼ନ୍ତ କେହି ଆଲୋଚନା କରିନାହାଁନ୍ତି।