କ୍ଷତି ପ୍ରମାଣ ନକରି ବିକ୍ରେତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅର୍ଥ ସଞ୍ଚଯ଼ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ହାଇକୋର୍ଟଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ

ଏହା ହେଉଛି ଦିଲ୍ଲୀ ଉଚ୍ଚ ନ୍ଯ଼ାଯ଼ାଳଯ଼ର ଏକ ରାଯ଼ (ଆର୍. ଏଫ୍. ଏ. ନଂ. <ଆଇ. ଡି. 1>) ଯାହା ଏକ ନିମ୍ନ ନ୍ଯ଼ାଯ଼ାଳଯ଼ର ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଓଲଟା କରିଦେଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଜଣେ ସମ୍ପତ୍ତି ବିକ୍ରେତାଙ୍କୁ ବିକ୍ରଯ଼ ରାଜିନାମା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଥିବା ଜଣେ କ୍ରେତାଙ୍କ ଠାରୁ 7 ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ରୀମ ଦେଯ଼ ଜବତ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଛି। ଏହା ନାଗରିକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ ଭାରତୀଯ଼ ଚୁକ୍ତି ଅଧିନିଯ଼ମର ଧାରା 74 ଅନୁଯାଯ଼ୀ, ଜଣେ ବିକ୍ରେତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନ୍ତରିକ ଟଙ୍କା ରଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେ ପର୍ଯ୍ଯ଼ନ୍ତ ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ ଯୁକ୍ତି ନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଉଲ୍ଲଂଘନ କାରଣରୁ ହୋଇଥିବା ପ୍ରକୃତ କ୍ଷତି ପ୍ରମାଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଏହି ରାଯ଼ ସୁଧୀର ରାୱଲ (ଆବେଦନକାରୀ/ପ୍ରସ୍ତାବିତ କ୍ରେତା), ସତୀଶ ବାତ୍ରା (ଉତ୍ତରଦାତା/ପ୍ରସ୍ତାବିତ ବିକ୍ରେତା), ଏବଂ ଦିଲ୍ଲୀ ଉଚ୍ଚ ନ୍ଯ଼ାଯ଼ାଳଯ଼ଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଯୁଜ୍ଯ଼। ଏହା ସମ୍ପତ୍ତି ବିକ୍ରଯ଼ ରାଜିନାମା ସହିତ ଜଡ଼ିତ ପକ୍ଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଯୁଜ୍ଯ଼ ଯେଉଁଠାରେ ଆନ୍ତରିକ ଅର୍ଥ କିମ୍ବା ଅଗ୍ରୀମ ଦେଯ଼ କରାଯାଇଥାଏ ଏବଂ ପରେ ଚୁକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କାରଣରୁ ବିବାଦୀଯ଼ ହୋଇଥାଏ।

• 7 ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଆଦାଯ଼ ପାଇଁ କ୍ରେତାଙ୍କ ମକଦ୍ଦମା ଖାରଜ କରିଥିବା ଟ୍ରାଏଲ କୋର୍ଟଙ୍କ ରାଯ଼କୁ ହାଇକୋର୍ଟ ଖାରଜ କରିଦେଇଥିଲେ।
• କୋର୍ଟ କହିଛନ୍ତି ଯେ ବିକ୍ରେତା କେବଳ ଏକ ନାମମାତ୍ର ରାଶି ଜବତ କରିବାକୁ ହକଦାର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ରୀମ ନୁହେଁ, କାରଣ ବିକ୍ରେତା ଆବେଦନ କରିବାରେ ଏବଂ ପ୍ରମାଣ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲେ ଯେ କ୍ରେତାଙ୍କ ଉଲ୍ଲଂଘନ ହେତୁ ସେମାନେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ଷତି ସହିଛନ୍ତି।
• କୋର୍ଟ ପ୍ରତିବାଦୀ/ବିକ୍ରେତାଙ୍କୁ ଆବେଦନକାରୀ/କ୍ରେତାଙ୍କୁ ଟଙ୍କା <ଆଇ. ଡି. 1> ଫେରସ୍ତ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯାହା ବିକ୍ରେତାଙ୍କୁ କେବଳ 50,000 ଟଙ୍କା ଜବତ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇଥାଏ।
• କୋର୍ଟ ଆବେଦନକାରୀଙ୍କୁ 29.11.2005 ରୁ ପଇଠ ତାରିଖ ପର୍ଯ୍ଯ଼ନ୍ତ ବାର୍ଷିକ 12 ପ୍ରତିଶତ (ସରଳ) ସୁଧ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ।
• କୋର୍ଟ ଫତେହ ଚାନ୍ଦ ବନାମ ବାଲକିଶନ ଦାସ (1964) ମାମଲାରେ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରି କହିଛନ୍ତି ଯେ ଭାରତୀଯ଼ ଚୁକ୍ତି ଆଇନର ଧାରା 74 କ୍ଷତିପୂରଣକୁ ଯୁକ୍ତିସଙ୍ଗତ ପରିମାଣର ସୀମିତ କରେ ଏବଂ ନାମମାତ୍ର ରାଶିଠାରୁ ଅଧିକ ଜବତ ପାଇଁ କ୍ଷତିର ପ୍ରମାଣ ଆବଶ୍ଯ଼କ କରେ |

ଏ. ଆଇ. ଦ୍ୱାରା ଡକ୍ଯ଼ୁମେଣ୍ଟରୁ ଲେଖାଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଞ୍ଚ କରାଯାଇଛି। ନିମ୍ନରେ ମୂଳଟି ପ୍ରାମାଣିକ ଅଟେ।

ମୂଳ ଦସ୍ତାବିଜ