উচ্চতম ন্যায়ালয়ঃ বিভাজন অবিহনে ধাৰা 14 (1) ৰ অধীনত বিধৱাৰ সীমিত স্বাৰ্থ নিৰ্ণায়ক হৈ পৰে

এই গোচৰটো হিন্দু উত্তৰাধিকাৰ আইন, 1956-ৰ অধীনত সম্পত্তিৰ অধিকাৰক লৈ হোৱা বিবাদৰ সৈতে সম্পৰ্কিত, য'ত আবেদনকাৰীসকলে (গণপতিৰ আইনী প্ৰতিনিধিসকলে) উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ সিদ্ধান্তক প্ৰত্যাহ্বান জনায় যে সম্পত্তিৰ ওপৰত বিধৱাৰ সীমিত আগ্ৰহ আইন, 1956-ৰ ধাৰা 14 (1)-ৰ অধীনত বিভাজনৰ প্ৰয়োজন নোহোৱাকৈ সম্পূৰ্ণ হৈ পৰিছিল।

আবেদনকাৰীঃ গণপতি (মৃত) তেওঁৰ এল. আৰ. এছ.-ৰ দ্বাৰা; উত্তৰদাতাসকলঃ প্রভাকৰ আৰু অন্যান্য (প্রতিবাদী নং 3, টাটাপ্পা বাবুৰাও বুৰাশিকে ধৰি); বেঞ্চঃ এছ. ভি. এন. ভাট্টি, জে।

• আদালতে কয় যে হিন্দু মহিলাৰ সম্পত্তিৰ অধিকাৰ আইন, 1937-ৰ ধাৰা 3 (2)-ৰ অধীনত বিধৱাৰ সীমিত স্বাৰ্থ বিভাজনৰ প্ৰয়োজন নোহোৱাকৈ হিন্দু উত্তৰাধিকাৰ আইন, 1956-ৰ ধাৰা 14 (1)-ৰ অধীনত নিৰ্ণায়ক হৈ পৰে।
• উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ সিদ্ধান্ত বাতিল কৰা হৈছিল কাৰণ ই বিবেচনা কৰাত ব্যৰ্থ হৈছিল যে ধাৰা 14 (1) ৰ অধীনত কাশীবাইৰ অধিকাৰ নিৰ্ণায়ক হৈ পৰিছিল।
• আদালতে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে এগৰাকী বিধৱাৰ ভরণ-পোষণৰ অধিকাৰ হৈছে এক পূৰ্বৰ আইনী অধিকাৰ, আৰু তেওঁৰ সীমিত সুদ ধাৰা 14 (1) ৰ অধীনত সম্পূৰ্ণ মালিকানালৈ বিকশিত হয়।
• আদালতে এই যুক্তি নাকচ কৰিছিল যে বিধৱাৰ স্বাৰ্থ সম্পূৰ্ণ হ'বলৈ মৌখিক বিভাজন প্ৰয়োজনীয় আছিল।

নথিপত্ৰটোৰ পৰা এ. আই.-ৰ দ্বাৰা লিখা, আৰু ইয়াৰ বিপৰীতে পৰীক্ষা কৰা। তলৰ মূলটো কাৰ্য্যকৰী।

মূল নথিপত্ৰ