উচ্চ ন্যায়ালয়ে নিৰ্দেশ দিছে যে বিক্ৰেতাই লোকচান প্ৰমাণ নকৰাকৈ সম্পূৰ্ণ ধন ৰাখিব নোৱাৰে।

নাগৰিকসকলৰ বাবে ই গুৰুত্বপূৰ্ণ কিয়নো ই স্পষ্ট কৰে যে ভাৰতীয় চুক্তি আইনৰ 74 নং ধাৰাৰ অধীনত, এজন বিক্ৰেতাই সম্পূৰ্ণ আন্তৰিক ধন ৰাখিব নোৱাৰে যদিহে তেওঁলোকে বিশেষভাৱে অনুৰোধ নকৰে আৰু উলংঘনৰ ফলত হোৱা প্ৰকৃত লোকচান প্ৰমাণ নকৰে।

কোনে চিন্তা কৰিছেঃ এই রায় সুধীর ৰাৱাল (আবেদনকাৰী/প্ৰস্তাৱিত ক্ৰেতা), সতীশ বত্ৰা (উত্তৰদাতা/প্ৰস্তাৱিত বিক্ৰেতা), আৰু দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ সৈতে জড়িত। ই সম্পত্তি বিক্ৰী চুক্তিত জড়িত পক্ষসমূহৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য য'ত আগ্ৰহী ধন বা আগতীয়া পৰিশোধ কৰা হয় আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত চুক্তি ভংগৰ বাবে বিতৰ্কিত হয়।

নথিপত্ৰটোত কি কোৱা হৈছে

• উচ্চ ন্যায়ালয়ে 7 লাখ টকা উদ্ধাৰৰ বাবে ক্ৰেতাৰ গোচৰ নাকচ কৰা বিচাৰ আদালতৰ ৰায় বাতিল কৰে।
• আদালতে বিচাৰ কৰিছিল যে বিক্ৰেতাই কেৱল এক নামমাত্র পৰিমাণৰ ধন হেৰুৱাব পাৰে, সম্পূৰ্ণ আগতীয়াকৈ নহয়, কিয়নো বিক্ৰেতাই দাবী কৰিবলৈ আৰু প্ৰমাণ কৰিবলৈ ব্যৰ্থ হৈছিল যে ক্ৰেতাৰ উলংঘনৰ বাবে তেওঁলোকে এক নিৰ্দিষ্ট লোকচানৰ সন্মুখীন হৈছিল।
• আদালতে উত্তৰদাতা/বিক্ৰেতাক আবেদনকাৰী/ক্ৰেতাক 50 হাজাৰ টকা ঘূৰাই দিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে, যাৰ ফলত বিক্ৰেতাই কেৱল 50 হাজাৰ টকা বাজেয়াপ্ত কৰিব পাৰে।
• আদালতে আবেদনকাৰীক 29.11.2005 ৰ পৰা পৰিশোধৰ তাৰিখলৈকে প্ৰতি বছৰে 12 শতাংশ (সৰল) সুত দিছিল।
• আদালতে ফতেহ চান্দ বনাম বালকিশন দাস (1964) ত উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সিদ্ধান্তৰ উদ্ধৃতি দি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল যে ভাৰতীয় চুক্তি আইনৰ 74 নং ধাৰাত ক্ষতিপূৰণক যুক্তিসঙ্গত পৰিমাণত সীমাবদ্ধ কৰা হৈছে আৰু নামমাত্রৰ পৰা অধিক ধন বাজেয়াপ্ত কৰাৰ বাবে লোকচানৰ প্ৰমাণৰ প্ৰয়োজন।

লগতে নথিপত্ৰত

• আদালতে উল্লেখ কৰিছিল যে প্ৰতিবাদীৰ পৰামৰ্শদাতাই স্বীকাৰ কৰিছিল যে বিক্ৰেতাজনে এই উলংঘনৰ বাবে তেওঁলোকৰ ক্ষতি হোৱা বুলি কোনো অনুৰোধ কৰা নাছিল বা প্ৰমাণ কৰা নাছিল।
• আদালতে গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে দাবীৰ বাবে প্ৰমাণ (যেনে ক্ষতি) বিবেচনা কৰিব নোৱাৰি যদি ইয়াক সঠিকভাৱে অনুৰোধ কৰা হোৱা নাই আৰু সুবিধা বিচৰা পক্ষই ইয়াক এটা বিষয় হিচাপে প্ৰস্তুত কৰা নাই।
• বিক্ৰী কৰাৰ মূল চুক্তিখন নতুন দিল্লীৰ পাঞ্জাৱী বাগত এটা সম্পত্তিৰ বাবে 29.11.2005 তাৰিখৰ আছিল, য "ত মুঠ 70 লাখ টকা বিবেচনা কৰা হৈছিল।