દિલ્હી હાઈકોર્ટે હુમલો કેસમાં આઈ. પી. સી. ની કલમ 307ની સજાને જાળવી રાખી

દિલ્હી ઉચ્ચ અદાલતે આઈ. પી. સી. ની કલમ 307 હેઠળ હુમલાને સંડોવતા ફોજદારી કેસ અંગે CRL.A. 229/2005 માં ચુકાદો આપ્યો હતો, જેમાં હત્યાના પ્રયાસને નિર્ધારિત કરવામાં ઇરાદાના મહત્વ પર પ્રકાશ પાડવામાં આવ્યો હતો. નાગરિકો માટે આ બાબત મહત્વની છે કારણ કે તે હુમલો અને હેતુ સંબંધિત ફોજદારી સજા માટેના કાયદાકીય ધોરણોને સ્પષ્ટ કરે છે.

આ ચુકાદો અપીલકર્તા (વીર પાલ) સાથે સંબંધિત છે, જેને આઈ. પી. સી. ની કલમ 307 હેઠળ રાજિંદર કુમારને ઈજા પહોંચાડવા બદલ દોષિત ઠેરવવામાં આવ્યો હતો અને ભારતીય દંડ સંહિતાની કલમ 307 લાગુ કરતી કાનૂની પ્રણાલી સાથે સંબંધિત છે.

• દિલ્હી હાઈકોર્ટે રાજિંદર કુમારને ઇજા પહોંચાડનારા હુમલા માટે આઈપીસીની કલમ 307 હેઠળની સજાને સમર્થન આપ્યું હતું.
• અદાલતે સુપ્રીમ કોર્ટના ઉદાહરણોનો સંદર્ભ આપતા જણાવ્યું હતું કે આઈ. પી. સી. ની કલમ 307 માટે, મૃત્યુનું કારણ બનવાનો ઇરાદો અથવા આ કૃત્ય મૃત્યુનું કારણ બનશે તે જાણવું જરૂરી છે, જરૂરી નથી કે વાસ્તવિક ઈજા.
• અદાલતે નોંધ્યું હતું કે ઉપયોગમાં લેવાતા હથિયારની પ્રકૃતિ (રૅપી), ઉપયોગની રીત અને શરીરના લક્ષિત ભાગ (ગરદનથી છાતી) એ હેતુ નક્કી કરવાના પરિબળો હતા.
• અદાલતે અપીલકર્તાની એ દલીલને નકારી કાઢી હતી કે આ ઘટના કોઈ પૂર્વધારણા વિના ક્ષણના વેગમાં બની હતી, એમ કહીને કે ઉપયોગમાં લેવાતા હથિયાર અને ઈજાની પ્રકૃતિ સહિતના સંજોગોમાંથી ઇરાદાનું અનુમાન લગાવી શકાય છે.
• કોર્ટે સુપ્રીમ કોર્ટના ચુકાદાઓનો હવાલો આપ્યો હતો કે આઈપીસીની કલમ 307ની સજા માટે ઈજા જરૂરી નથી, કારણ કે આ કૃત્ય પાછળના હેતુ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવામાં આવ્યું છે.

એ. આઈ. દ્વારા દસ્તાવેજમાંથી લખાયેલું અને તેની સામે ચકાસાયેલું. નીચેનું મૂળ અધિકૃત છે.

મૂળ દસ્તાવેજ